ین کتاب از نظر ساختار نیز جالب است و مجموعه‌ای گسترده از موضوعات اصلی شهرسازی را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد؛ از برنامه‌ریزی شهری و کاربری زمین تا حمل‌ونقل، منظر، مناطق مسکونی، بازآفرینی شهری، مدیریت بحران، برنامه‌ریزی در مقیاس خرد و شهرسازی مشارکتی. به همین دلیل، می‌توان آن را برای دانشجویان، پژوهشگران و متخصصانی که می‌خواهند با بخشی از تجربه و اندیشه شهرسازی ژاپن آشنا شوند، کتابی مفید دانست.
ممکن است بگویید «ذکاوت پیاده» ترکیب مناسبی نیست و این مفهوم را به خواننده منتقل نمی کند یا شاید واژه «ذکاوت» برای بیان این مفهوم بیش از حد ادبی باشد. همچنین اصطلاح انگلیسی «Pedestrian Intelligence» در پژوهش‌های مختلف با معانی متفاوت به کار رفته است؛ بنابراین ممکن است ترکیب دیگری در زبان فارسی بتواند معنای شناخت، فهم، ادراک و پاسخ‌گویی هوشمندانه شهر نسبت به عابر را بهتر منتقل کند.
مایورکا فقط در این چهار ویژگی خلاصه نمی‌شود. آنچه هنگام قدم‌زدن بیش از همه به چشم می‌آید، میدان‌های کوچک و فضاهای عمومی زنده است؛ مکان‌هایی برای نشستن، گفت‌وگو، بازی کودکان، حضور سالمندان و فعالیت کافه‌ها. در چنین فضایی، پیاده‌روی فقط عبور از یک نقطه به نقطه دیگر نیست. عابر، همزمان شهر و منظر را تجربه می‌کند؛ راه می‌رود، مکث می‌کند، می‌بیند و با محیط ارتباط برقرار می‌کند.
