این کتاب دعوتی است به بازاندیشی شهر، نه از بالا، بلکه از نگاه کسانی که بیشترین بار نابرابری را در زندگی روزمره حمل میکنند. برای مباحثی چون عدالت پیاده، تجربهی عابر، شهر انسانی و نقد پارادایمهای رایج برنامهریزی شهری، این اثر یک منبع مرجع و انتقادی جدی است.
ریگر در این کتاب نشان میدهد که بسیاری از فضاهای عمومی—از خیابانها و پیادهروها گرفته تا مدارس، موزهها، مراکز خرید و دانشگاهها—بر اساس پیشفرض یک «بدن نرمال» طراحی شدهاند؛ بدنی که سالم، سریع، بدون محدودیت حرکتی و بدون نیاز به مکث فرض میشود. نتیجهی این رویکرد، حذف تدریجی و خاموش افرادی است که بدنشان با این هنجار همخوانی ندارد.
پیادهمحوری موفق، نه با افزایش عدد عابران، بلکه با کاهش رنج بدنها سنجیده میشود. شهر خوب، شهری نیست که فقط «عبورپذیر» باشد؛ شهری است که ماندنی، قابلتحمل و عادلانه باشد. این دقیقاً همان جایی است که ذکاوت پیاده، گفتوگو با تکنیک چیدمان فضا را نه برای نفی آن، بلکه برای کاملکردنش ادامه میدهد.
