رویکردهای نو به شهر
در دهه‌های اخیر، رویکردهایی برای کاهش وابستگی به خودرو، تقویت پیاده‌مداری و بهبود کیفیت فضای عمومی در شهرهای مختلف، از جمله شهرهای اروپایی، گسترش یافته‌اند. برای نمونه، شهر پانزده‌دقیقه‌ای، سوپربلوک‌های بارسلونا و شهر مراقبت‌گر، با تأکیدهای متفاوت به بهبود زندگی شهری می‌پردازند. این تلاش‌ها در امتداد نقد شهرسازی خودرومحور و پراکنده‌رویی قرار دارند؛ نقدهایی که از دههٔ ۱۹۶۰ قوت گرفتند و بعدها در رویکردهایی مانند مکان‌سازی (Placemaking) و نوشهرگرایی (New Urbanism) صورت‌بندی‌های متفاوتی یافتند. عابرشهر این رویکردها را معرفی می‌کند تا خوانندگان با هدف‌ها، شیوه‌های اجرا و ارتباط آن‌ها با مسائل شهرهای دیگر آشنا شوند.
مراقبت به‌عنوان مسئولیت عمومی
شهر مراقبت‌گر
به‌رسمیت‌شناختن مراقبت در سیاست عمومی و حمایت از مراقبان و مراقبت‌گیرندگان؛ همراه با توجه به فاصله‌های قابل‌تحمل، مسیرهای امن و امکان مکث. این نگاه اجتماعی و نهادی می‌تواند با سازمان فضایی سوپربلوک‌ها پیوند بخورد.
سازمان حرکت و بازتخصیص فضای خیابان
سوپربلوک‌های بارسلونا
سازمان‌دادن چند بلوک شهری و انتقال بیشتر ترافیک عبوری به پیرامون، برای خیابان‌های درونی آرام‌تر و فضایی برای بازی، مکث و تعامل. شرح این تجربه در نوشتهٔ «شهر مراقبت‌گر» آمده است.
نزدیکی خدمات و زندگی محله‌ای
شهر پانزده‌دقیقه‌ای
نزدیکی مقصدهای روزمره برای دسترسی پیاده یا با دوچرخه، همراه با خدمات محلی، کاربری مختلط و اتصال به حمل‌ونقل عمومی. این نوشته، ایدهٔ محله را در نسبت با شیوهٔ زندگی امروز بازخوانی می‌کند.
زمینه‌های فکری و رویکردهای باسابقه
محلهٔ مختلط و پیوند با حمل‌ونقل عمومی
نوشهرگرایی
رویکردی باسابقه در برابر پراکندگی شهری؛ با تأکید بر تنوع کاربری و مسکن، اتصال شبکه‌ها، فضای عمومی و مشارکت ساکنان. متن عابرشهر، توسعهٔ مبتنی بر حمل‌ونقل همگانی را نیز توضیح می‌دهد.
شکل‌دادن مشارکتی به فضای عمومی
مکان‌سازی
رویکردی مردم‌محور برای برنامه‌ریزی، طراحی و مدیریت مکان‌های عمومی؛ از دیدن و شنیدن نیازهای استفاده‌کنندگان تا ساختن چشم‌انداز مشترک و بهبود تدریجی مکان. ریشه‌های آن به چند دهه پیش بازمی‌گردد.
جایی برای دیدار و ماندن، فراتر از خانه و محل کار
مکان سوم
مکان سوم (Third Place)، فضایی غیررسمی بیرون از خانه و محل کار برای دیدار، گفت‌وگو و معاشرت روزمره است. نوشتهٔ «مکان سوم، قلمرو پیادگان» نقش دسترسی امن و راحت پیاده و امکان ماندن در این مکان‌ها را در سرزندگی شهر و احساس تعلق توضیح می‌دهد.
از رویکرد تا خیابان نزدیک خانه
نوشتهٔ «خیابان به عنوان مکان» این بحث را به مقیاس زندگی روزمره می‌آورد؛ با مثال‌هایی از خیابان بازی، خیابان مشترک و خیابان کامل، و توجه به نیاز کودکان، سالمندان و افراد کم‌توان.