میدان راه آهن مشهد

بر اساس مشاهدات و تجارب زیسته‌ام از پروژه‌های بزرگ شهری در تهران و مشهد، یک حقیقت تلخ عیان است که دسترسی پیاده همواره «بین سازمان‌ها گم می‌شود». هر سازمان تنها بخشی از مسئله را می‌بیند؛ مترو به پله‌برقی می‌اندیشد، اتوبوسرانی به شعاع گردش، و تاکسیرانی به صفِ خودرو. در این میان، هیچ نهادی مسئول «تجربه‌ی پیوسته‌ی حرکت انسان» نیست.

ادامه مطلب

ذکاوت پیاده

شهرهای ایران با مشکلات زیادی از جمله پیاده‌روهای ناایمن، موانع متعدد برای سالمندان و افراد کم‌توان از جمله نبود سایه و مسیرهای خنک، رمپ‌های غیراستاندارد، کمبود فضاهای توقف کوتاه و نشستن روبرو می باشند. مزید بر این، نبود داده رفتاری قابل اعتماد در شبکه پیاده روهای شهری به این مشکلات می افزاید. از این رو ذکاوت پیاده می‌تواند یک ابزار تغییر مبتنی بر فهم و دید عابر از شهر باشد.

ادامه مطلب

پیاده راه 15خرداد تهران

تجربه پیاده‌راه ۱۵ خرداد در قلب تاریخی تهران، یکی از پیچیده‌ترین پارادوکس‌های مدیریت شهری ایران را به نمایش می‌گذارد. این پروژه که در ظاهر به عنوان یک موفقیت بزرگ در بازپس‌گیری فضا از خودرو و بازگشتِ سیلِ جمعیت به بازار تلقی می‌شد، در لایه‌های زیرین خود با بحران‌های جدیِ ایمنی، عملکردی و خدماتی روبروست.

ادامه مطلب

پیاده راه 17شهریور تهران

مسئله‌ی بنیادین پروژه ۱۷ شهریور، طراحی آن به‌مثابه یک «جزیره‌ی محصور» بود. پیاده‌راهی که به شبکه‌ی حرکتی پیش و پس از خود متصل نباشد، همانند رگی است که دو سر آن بسته شده باشد؛ در چنین شرایطی، خون، یعنی جریان حرکت، زندگی و اقتصاد شهری در آن متوقف و دچار لختگی می‌شود. این در حالی است که پیاده‌مداری، ذاتاً پدیده‌ای شبکه‌محور است و بدون هم‌پیوندی، معنا و کارکرد خود را از دست می‌دهد.

ادامه مطلب

همه پرسی یا رفراندوم شهری

همه پرسی ها به شهروندان این امکان را می‌دهند که در تصمیم‌گیری‌های مهم محلی مشارکت کنند و نظرات خود را ابراز نمایند، که می‌تواند به تقویت دموکراسی و تاثیر مثبت در سیاست های شهری و محلی کمک کند. همچنین  همه پرسی ها می‌توانند به افزایش شفافیت و پاسخگویی در فرآیندهای تصمیم‌گیری کمک کنند و به مسئولان شهری نشان دهند که نظرات و اولویت‌های شهروندان چیست و در  مواردی که همه پرسی‌ها با اکثریت آرا به تصویب می‌رسند، این نشان‌دهنده پشتیبانی قوی از طرح‌ها یا تغییرات پیشنهادی است و می‌تواند به اجرای موفق آن‌ها کمک کند.

رصدخانه (Observatory Hill) در تورنتو

رصدخانه نجومی دیوید دانلپ در زمینی بزرگ جنگلی ۱۲۵ هکتاری در شماره ۱۲۳ Hillsview Dr. واقع شده است و متعلق به دانشگاه تورنتو می باشد. زمین های رصدخانه در سال ۱۹۳۲ توسط جسی دونالدا دانلپ به عنوان یادبودی از همسرش دیوید الکساندر دانلپ که از علاقه مندان به نجوم بود، به دانشگاه تورنتو هدیه داده شد. همسرش بعدها بودجه ساخت رصدخانه دیوید دانلپ در ریچموند هیل را تامین کرد. از سال ۱۹۳۵، سایت رصدخانه دیوید دانلپ، بزرگترین تلسکوپ فضایی نوری در کانادا بوده است. در سال ۱۹۷۱، دکتر تام بولتون، ستاره شناس کانادایی، از تلسکوپ برای تایید وجود سیاهچاله ها استفاده کرد.

پروژه Eglinton Crosstown LRT چالش و مزیت

تراموا که درتورنتو به نام Streetcar نام برده می شود تاریخچه ای بس طولانی دارد که نشان دهنده رشد و توسعه شهر در بیش از یک و نیم قرن است. در این ارتباط می توان به ترامواهای اسبی (سوار بر اسب) که از سال ۱۸۶۱ که تنها دو مسیرکلیدی مانند بازار سنت لارنس و خیابان کینگ را به هم متصل می کردند، اشاره کرد. این ترامواها درابتدا کند بودند، اما سرعت و پیشرفت قابل توجهی نسبت به پیاده روی داشتند و باعث محبوبیت زیادی در بین استفاده کنندگان می شدند. اما نسل بعدی ترامواها برقی بودند که از سال ۱۸۹۱ رایج شدند. ترامواهای برقی نشان دهنده یک پیشرفت تکنولوژیکی بزرگ بود که امکان حمل و نقل عمومی سریعتر و کارآمدتر را برای شهروندان تورنتو فراهم کردند.