مسیر اشتیاق
«مسیر اشتیاق» زمانی پدید میآید که طراحی رسمی با منطق بدن در تضاد باشد. وقتی پیادهرو با زاویه ۹۰ درجه طراحی شده، اما عابر مسیر مورب خاکی را انتخاب میکند، بدن در حال بیان یک حقیقت ساده است که طراحی تو، زمان و انرژی مرا سرقت میکند.
چهارراه ولیعصر
یرگذر ولیعصر صرفاً پاسخ به مسئلهی ترافیک نبود، بلکه پاسخی فضایی به «مدیریت تجمع» نیز محسوب میشد. چهارراه ولیعصر یکی از معدود نقاطی است که همزمان تراکم بالای پیاده، توقف، مکث و امکان شکلگیری کنش جمعی دارد. حذف پیاده از تراز خیابان، نهتنها حرکت خودرو و BRT را روانتر کرد، بلکه امکان تجمع، مکث طولانی و اشغال نمادین فضا را نیز به زیرزمین منتقل نمود.
چیدمان فضا
پیادهمحوری موفق، نه با افزایش عدد عابران، بلکه با کاهش رنج بدنها سنجیده میشود. شهر خوب، شهری نیست که فقط «عبورپذیر» باشد؛ شهری است که ماندنی، قابلتحمل و عادلانه باشد. این دقیقاً همان جایی است که ذکاوت پیاده، گفتوگو با تکنیک چیدمان فضا را نه برای نفی آن، بلکه برای کاملکردنش ادامه میدهد.