AberShahr

چهارراه ولیعصر

یرگذر ولیعصر صرفاً پاسخ به مسئله‌ی ترافیک نبود، بلکه پاسخی فضایی به «مدیریت تجمع» نیز محسوب می‌شد. چهارراه ولیعصر یکی از معدود نقاطی است که هم‌زمان تراکم بالای پیاده، توقف، مکث و امکان شکل‌گیری کنش جمعی دارد. حذف پیاده از تراز خیابان، نه‌تنها حرکت خودرو و BRT را روان‌تر کرد، بلکه امکان تجمع، مکث طولانی و اشغال نمادین فضا را نیز به زیرزمین منتقل نمود.

ادامه مطلب

شهرهای فراگیر و تحول شهری جهانی

این کتاب دعوتی است به بازاندیشی شهر، نه از بالا، بلکه از نگاه کسانی که بیشترین بار نابرابری را در زندگی روزمره حمل می‌کنند. برای مباحثی چون عدالت پیاده، تجربه‌ی عابر، شهر انسانی و نقد پارادایم‌های رایج برنامه‌ریزی شهری، این اثر یک منبع مرجع و انتقادی جدی است.

ادامه مطلب

طراحی، معلولیت و تجسم: عدالت فضایی و دیدگاه‌های قدرت

ریگر در این کتاب نشان می‌دهد که بسیاری از فضاهای عمومی—از خیابان‌ها و پیاده‌روها گرفته تا مدارس، موزه‌ها، مراکز خرید و دانشگاه‌ها—بر اساس پیش‌فرض یک «بدن نرمال» طراحی شده‌اند؛ بدنی که سالم، سریع، بدون محدودیت حرکتی و بدون نیاز به مکث فرض می‌شود. نتیجه‌ی این رویکرد، حذف تدریجی و خاموش افرادی است که بدن‌شان با این هنجار هم‌خوانی ندارد.

ادامه مطلب

چیدمان فضا

پیاده‌محوری موفق، نه با افزایش عدد عابران، بلکه با کاهش رنج بدن‌ها سنجیده می‌شود. شهر خوب، شهری نیست که فقط «عبورپذیر» باشد؛ شهری است که ماندنی، قابل‌تحمل و عادلانه باشد. این دقیقاً همان جایی است که ذکاوت پیاده، گفت‌وگو با تکنیک چیدمان فضا را نه برای نفی آن، بلکه برای کامل‌کردنش ادامه می‌دهد.