میدان راه آهن مشهد

بر اساس مشاهدات و تجارب زیسته‌ام از پروژه‌های بزرگ شهری در تهران و مشهد، یک حقیقت تلخ عیان است که دسترسی پیاده همواره «بین سازمان‌ها گم می‌شود». هر سازمان تنها بخشی از مسئله را می‌بیند؛ مترو به پله‌برقی می‌اندیشد، اتوبوسرانی به شعاع گردش، و تاکسیرانی به صفِ خودرو. در این میان، هیچ نهادی مسئول «تجربه‌ی پیوسته‌ی حرکت انسان» نیست.

ادامه مطلب

ذکاوت پیاده

شهرهای ایران با مشکلات زیادی از جمله پیاده‌روهای ناایمن، موانع متعدد برای سالمندان و افراد کم‌توان از جمله نبود سایه و مسیرهای خنک، رمپ‌های غیراستاندارد، کمبود فضاهای توقف کوتاه و نشستن روبرو می باشند. مزید بر این، نبود داده رفتاری قابل اعتماد در شبکه پیاده روهای شهری به این مشکلات می افزاید. از این رو ذکاوت پیاده می‌تواند یک ابزار تغییر مبتنی بر فهم و دید عابر از شهر باشد.

ادامه مطلب

پیاده راه 15خرداد تهران

تجربه پیاده‌راه ۱۵ خرداد در قلب تاریخی تهران، یکی از پیچیده‌ترین پارادوکس‌های مدیریت شهری ایران را به نمایش می‌گذارد. این پروژه که در ظاهر به عنوان یک موفقیت بزرگ در بازپس‌گیری فضا از خودرو و بازگشتِ سیلِ جمعیت به بازار تلقی می‌شد، در لایه‌های زیرین خود با بحران‌های جدیِ ایمنی، عملکردی و خدماتی روبروست.

ادامه مطلب

پیاده راه 17شهریور تهران

مسئله‌ی بنیادین پروژه ۱۷ شهریور، طراحی آن به‌مثابه یک «جزیره‌ی محصور» بود. پیاده‌راهی که به شبکه‌ی حرکتی پیش و پس از خود متصل نباشد، همانند رگی است که دو سر آن بسته شده باشد؛ در چنین شرایطی، خون، یعنی جریان حرکت، زندگی و اقتصاد شهری در آن متوقف و دچار لختگی می‌شود. این در حالی است که پیاده‌مداری، ذاتاً پدیده‌ای شبکه‌محور است و بدون هم‌پیوندی، معنا و کارکرد خود را از دست می‌دهد.

ادامه مطلب

طراحی شهر تهران

دفتر برنامه ریزی منطقه­ ای با مسایل استراتژیک و و نحوه ارزیابی فنی و دفتر برنامه ریزی و دفترطراحی شهری با مسایل مربوط به شکل کالبدی شهر و موضوعات طراحی شهری سروکار خواهند داشت همچنین تاسیس 80 منطقه برنامه ­ریزی در سطح تهران که بتواند مکانیزمی برای مشارکت محلی در برنامه­ ریزی و کنترل رشد محله را فراهم سازد، پیش بینی شده بود. البته گروه هاروارد بر جذب و استخدام نیروی انسانی متخصص با حقوق و مزایای مشابه بخش خصوصی را شرط موفقیت سازمان مذکور می دانست.

هوش مصنوعی و عدالت پیاده

در مسیر رسیدن به «شهر همگان»، هوش مصنوعی نقطه‌ی آغاز نیست؛ بلکه شتاب‌دهنده‌ای است که می‌تواند روند اصلاحات شهری را سریع‌تر، دقیق‌تر و عادلانه‌تر کند. اما هر فناوری، بر بستری عمل می‌کند که پیش از آن ساخته شده است. شهرهایی که از دموکراسی شهری، زیرساخت پیاده‌محور و سنت مشارکت عمومی برخوردارند، مانند بسیاری از شهرهای اروپایی، به‌طور طبیعی ظرفیت بیشتری برای استفادهٔ مؤثر از ابزارهای هوش مصنوعی در این زمینه دارند. در چنین شهرهایی AI نه تنها اطلاعات دقیق تولید می‌کند، بلکه می‌تواند به ارتقای کیفیت زندگی روزمره، برنامه‌ریزی عادلانه‌تر و توزیع بهتر منابع شهری منجر شود.

تحرک عادلانه

تحرک منصفانه (Equitable Mobility) براین اصل تأکید دارد که همه افراد—صرف‌نظر از سن، توانایی جسمی، وضعیت اقتصادی–اجتماعی یا محل زندگی—باید به فرصت‌های تحرک امن، قابل اعتماد و باکیفیت دسترسی داشته باشند. این مقاله، تحرک عادلانه را نه فقط یک مسئله حمل‌ونقل، بلکه موضوعی مرتبط با سلامت عمومی، عدالت اجتماعی و حق شهر می‌داند.