تجربه پیاده‌راه ۱۵ خرداد در قلب تاریخی تهران، یکی از پیچیده‌ترین پارادوکس‌های مدیریت شهری ایران را به نمایش می‌گذارد. این پروژه که در ظاهر به عنوان یک موفقیت بزرگ در بازپس‌گیری فضا از خودرو و بازگشتِ سیلِ جمعیت به بازار تلقی می‌شد، در لایه‌های زیرین خود با بحران‌های جدیِ ایمنی، عملکردی و خدماتی روبروست.

مسئله‌ی بنیادین پروژه ۱۷ شهریور، طراحی آن به‌مثابه یک «جزیره‌ی محصور» بود. پیاده‌راهی که به شبکه‌ی حرکتی پیش و پس از خود متصل نباشد، همانند رگی است که دو سر آن بسته شده باشد؛ در چنین شرایطی، خون، یعنی جریان حرکت، زندگی و اقتصاد شهری در آن متوقف و دچار لختگی می‌شود. این در حالی است که پیاده‌مداری، ذاتاً پدیده‌ای شبکه‌محور است و بدون هم‌پیوندی، معنا و کارکرد خود را از دست می‌دهد.

برج میلاد به عنوان ششمین برج مخابراتی دنیا، هزینه‌ی گزافی را به شهر تحمیل کرد این برج بر روی تپه‌های نصر ساخته شده که به طور طبیعی با اتوبان‌های همت، حکیم و چمران محصور شده است. دسترسی به این نمادِ شهری عملاً تنها با «خودرو» ممکن است. عابری که بخواهد پیاده به این برج برسد، با دیوارهایی از بتن و شیب‌های تندِ غیرانسانی روبروست. برج میلاد به جای آنکه محرکِ توسعه‌ی محلات اطراف باشد، به یک «برجِ عاج» تبدیل شده است که ارتباطِ اندکی با بافتِ اجتماعی پیرامونش دارد.