مدیریت شهری مشهد نباید تنها به «تعداد زائر» توجه کند. تعداد زائر یک شاخص مهم اقتصادی و مدیریتی است، اما برای فهم عدالت شهری کافی نیست. باید پرسید این زائران چه کسانی هستند، چگونه سفر میکنند، چه میزان توان اقتصادی دارند، چه تعداد سالمند یا کمتوان هستند و تجربه آنان از حرکت در شهر چگونه است. همانقدر که باید درباره زائر بدانیم، باید درباره مجاور نیز بدانیم.
مفهوم «شهر مراقبتگر» از یک سیاست اجتماعی به کالبد شهر نزدیک میشود. اگر کودک بتواند بدون ترس بازی کند، سالمند بتواند بدون شتاب حرکت کند، مراقب بتواند با کالسکه یا ویلچر مسیر خود را طی کند و مردم بتوانند در فضای عمومی مکث و گفتوگو کنند، آنگاه مراقبت دیگر فقط در مرکز خدمات اجتماعی اتفاق نمیافتد؛ خودِ فضای شهری به بخشی از نظام مراقبت تبدیل میشود.
منظور از مالیات زمانی وضعیتی است که در آن ساختار کالبدی، مدیریتی و نهادی شهر، بدون آنکه این هزینه را به رسمیت بشناسد یا جبرانی برای آن در نظر بگیرد، بخشی از زمان زیسته شهروندان را به نفع اهدافی مانند افزایش کارایی شبکه سواره، تسهیل گردش سرمایه یا کنترل فضایی، از آنان مطالبه میکند.
