مسئله‌ی بنیادین پروژه ۱۷ شهریور، طراحی آن به‌مثابه یک «جزیره‌ی محصور» بود. پیاده‌راهی که به شبکه‌ی حرکتی پیش و پس از خود متصل نباشد، همانند رگی است که دو سر آن بسته شده باشد؛ در چنین شرایطی، خون، یعنی جریان حرکت، زندگی و اقتصاد شهری در آن متوقف و دچار لختگی می‌شود. این در حالی است که پیاده‌مداری، ذاتاً پدیده‌ای شبکه‌محور است و بدون هم‌پیوندی، معنا و کارکرد خود را از دست می‌دهد.

برج میلاد به عنوان ششمین برج مخابراتی دنیا، هزینه‌ی گزافی را به شهر تحمیل کرد این برج بر روی تپه‌های نصر ساخته شده که به طور طبیعی با اتوبان‌های همت، حکیم و چمران محصور شده است. دسترسی به این نمادِ شهری عملاً تنها با «خودرو» ممکن است. عابری که بخواهد پیاده به این برج برسد، با دیوارهایی از بتن و شیب‌های تندِ غیرانسانی روبروست. برج میلاد به جای آنکه محرکِ توسعه‌ی محلات اطراف باشد، به یک «برجِ عاج» تبدیل شده است که ارتباطِ اندکی با بافتِ اجتماعی پیرامونش دارد.

شهرک اکباتان به عنوان نماد مدرنیسم شهری، در نگاه نخست (از بالا) منظم و کارآمد به نظر می‌رسد. اما تجربه زیسته با کالسکه فرزندم در دهه ۷۰، «نقشه ذهنی» متفاوتی را ترسیم کرد. در این نقشه، پله‌ها و اختلاف سطح‌های ناگهانی، نه عناصر معمارانه، بلکه «سدّهای حرکتی» بودند. برای یک مادر یا پدر، نقشه اکباتان به مجموعه‌ای از «بن‌بست‌ها» تبدیل می‌شود که بدن را مجبور به انجام حرکات اضافی و فرساینده (مانند بلند کردن کالسکه) می‌کند.