جزیره مایورکا

مایورکا فقط در این چهار ویژگی خلاصه نمی‌شود. آنچه هنگام قدم‌زدن بیش از همه به چشم می‌آید، میدان‌های کوچک و فضاهای عمومی زنده است؛ مکان‌هایی برای نشستن، گفت‌وگو، بازی کودکان، حضور سالمندان و فعالیت کافه‌ها. در چنین فضایی، پیاده‌روی فقط عبور از یک نقطه به نقطه دیگر نیست. عابر، همزمان شهر و منظر را تجربه می‌کند؛ راه می‌رود، مکث می‌کند، می‌بیند و با محیط ارتباط برقرار می‌کند.

ادامه مطلب

شهر پالما در مایورکا

پالما شهری در مرز میان تاریخ، دریا، گردشگری و زندگی روزمره؛ شهری که هنوز در بسیاری از فضاهایش می‌توان مکان را از ارتفاع چشم عابر تجربه کرد. اما این تعادل دائمی نیست. مایورکا نیز مانند بسیاری از مقصدهای گردشگری جهان در معرض فشار سرمایه، افزایش قیمت مسکن و گردشگری انبوه قرار دارد. بنابراین آنچه امروز در این جزیره می‌بینیم، نه یک پایان موفق، بلکه یک فرآیند مداوم مراقبت، تنظیم و تصمیم‌گیری است.

ادامه مطلب

دسترسی ممنوعه

در بسیاری از پروژه‌هایی که با عنوان «دسترس‌پذیرسازی» اجرا می‌شوند، توجه اصلی به هندسه و اتصال کالبدی است. مسیر باید پیوسته باشد، رمپ ساخته شود، جدول اصلاح شود و ایستگاه به شبکه متصل گردد. همه اینها ضروری‌اند، اما به نظر می رسد که کافی نیستند.

ادامه مطلب

فقر دسترسی در مشهد

مدیریت شهری مشهد نباید تنها به «تعداد زائر» توجه کند. تعداد زائر یک شاخص مهم اقتصادی و مدیریتی است، اما برای فهم عدالت شهری کافی نیست. باید پرسید این زائران چه کسانی هستند، چگونه سفر می‌کنند، چه میزان توان اقتصادی دارند، چه تعداد سالمند یا کم‌توان هستند و تجربه آنان از حرکت در شهر چگونه است. همان‌قدر که باید درباره زائر بدانیم، باید درباره مجاور نیز بدانیم.

ادامه مطلب

لزوم تشکیل « دیدبان مستقل » برای سنجش کیفیت زندگی شهرها

با وجود انتشار گزارش های رسمی از طرف شهرداریها و شورای شهر از عملکرد خود،  بنظر می رسد که شهرهای بزرگ ما به خصوص تهران با توجه به تغییر مدیریت شهری حداقل چهارساله آن نیاز به ارایه تصویری از کیفیت زندگی و سلامت کلی شهر یا محله های آن به طور سالانه و مقایسه ای از طرف یک نهاد مستقل و غیر دولتی به عنوان «دیدبان تهران» به عنوان بازوی موثری برای مدیریت شهری دارد تا روندها و مسائل موثر بر کیفیت زندگی در شهر را از جهات مختلف کمی و کیفی ارایه دهد

سنجش حال خوب شهر (تورنتو)

علائم یا نشانه های حیاتی شهرها داده های جمع آوری شده از منابع مختلف معتبر هستند که “نبض” شهر یا محله های آن را به عهده می گیرند. این نشانه ها(معیارها) مبتنی بر جامعه تصویری از کیفیت زندگی و سلامت کلی هر شهر یا محله های آن است. علائم حیاتی به اعضای جامعه، تصمیم گیرندگان و سرمایه گذاران کمک می کند تا پیشرفت شهرها را در جهت نتایج مثبت و معنادار در سطح جامعه اندازه گیری کنند و نیازها را به روشهای خاص و قابل اجرا بسنجند.

انتخاب شیوه زندگی در شهر توسط برنامه‏ ریزان یا شهروندان؟

برنامه‏ ریزی شهری به عنوان یک تخصص از اوایل قرن بیستم ظهور کرد، به اعتقاد چارلز سیگل استاد دانشگاه پنسیلوانیای آمریکا و نویسنده کتاب «نابرنامه ‏ریزی: شهرهای قابل زندگی و انتخاب های سیاسی»[۱]، این رشته زمینه تفکیک زمین و طراحی خیابان و آزادراهها را فراهم آورد. این اقدامات وضع بسیاری از شهرها در آمریکا را نه تنها بهبود نداد،