شهرهای فراگیر و تحول شهری جهانی

این کتاب دعوتی است به بازاندیشی شهر، نه از بالا، بلکه از نگاه کسانی که بیشترین بار نابرابری را در زندگی روزمره حمل می‌کنند. برای مباحثی چون عدالت پیاده، تجربه‌ی عابر، شهر انسانی و نقد پارادایم‌های رایج برنامه‌ریزی شهری، این اثر یک منبع مرجع و انتقادی جدی است.

ادامه مطلب

طراحی، معلولیت و تجسم: عدالت فضایی و دیدگاه‌های قدرت

ریگر در این کتاب نشان می‌دهد که بسیاری از فضاهای عمومی—از خیابان‌ها و پیاده‌روها گرفته تا مدارس، موزه‌ها، مراکز خرید و دانشگاه‌ها—بر اساس پیش‌فرض یک «بدن نرمال» طراحی شده‌اند؛ بدنی که سالم، سریع، بدون محدودیت حرکتی و بدون نیاز به مکث فرض می‌شود. نتیجه‌ی این رویکرد، حذف تدریجی و خاموش افرادی است که بدن‌شان با این هنجار هم‌خوانی ندارد.

ادامه مطلب

چیدمان فضا

پیاده‌محوری موفق، نه با افزایش عدد عابران، بلکه با کاهش رنج بدن‌ها سنجیده می‌شود. شهر خوب، شهری نیست که فقط «عبورپذیر» باشد؛ شهری است که ماندنی، قابل‌تحمل و عادلانه باشد. این دقیقاً همان جایی است که ذکاوت پیاده، گفت‌وگو با تکنیک چیدمان فضا را نه برای نفی آن، بلکه برای کامل‌کردنش ادامه می‌دهد.

ادامه مطلب

میدان پژوهش مشهد

کارخانه نوآوری مشهد ثابت می‌کند که ذکاوت، اگر فقط درون ساختمان محبوس بماند، به پوسته‌ای توخالی بدل می‌شود. نوآوری واقعی از خیابان آغاز می‌شود، از مسیرهای امن و قابل دسترس همگان، از حق تقدم بدن، از میدان‌هایی که مردم در آن مکث می‌کنند. این پروژه، فرصتی بود برای خلق یک میدان هوشمند پیاده‌مدار؛ فرصتی که در هیاهوی رزومه‌سازی مدیریتی از دست رفت.

ادامه مطلب

لزوم تشکیل « دیدبان مستقل » برای سنجش کیفیت زندگی شهرها

با وجود انتشار گزارش های رسمی از طرف شهرداریها و شورای شهر از عملکرد خود،  بنظر می رسد که شهرهای بزرگ ما به خصوص تهران با توجه به تغییر مدیریت شهری حداقل چهارساله آن نیاز به ارایه تصویری از کیفیت زندگی و سلامت کلی شهر یا محله های آن به طور سالانه و مقایسه ای از طرف یک نهاد مستقل و غیر دولتی به عنوان «دیدبان تهران» به عنوان بازوی موثری برای مدیریت شهری دارد تا روندها و مسائل موثر بر کیفیت زندگی در شهر را از جهات مختلف کمی و کیفی ارایه دهد

سنجش حال خوب شهر (تورنتو)

علائم یا نشانه های حیاتی شهرها داده های جمع آوری شده از منابع مختلف معتبر هستند که “نبض” شهر یا محله های آن را به عهده می گیرند. این نشانه ها(معیارها) مبتنی بر جامعه تصویری از کیفیت زندگی و سلامت کلی هر شهر یا محله های آن است. علائم حیاتی به اعضای جامعه، تصمیم گیرندگان و سرمایه گذاران کمک می کند تا پیشرفت شهرها را در جهت نتایج مثبت و معنادار در سطح جامعه اندازه گیری کنند و نیازها را به روشهای خاص و قابل اجرا بسنجند.

انتخاب شیوه زندگی در شهر توسط برنامه‏ ریزان یا شهروندان؟

برنامه‏ ریزی شهری به عنوان یک تخصص از اوایل قرن بیستم ظهور کرد، به اعتقاد چارلز سیگل استاد دانشگاه پنسیلوانیای آمریکا و نویسنده کتاب «نابرنامه ‏ریزی: شهرهای قابل زندگی و انتخاب های سیاسی»[۱]، این رشته زمینه تفکیک زمین و طراحی خیابان و آزادراهها را فراهم آورد. این اقدامات وضع بسیاری از شهرها در آمریکا را نه تنها بهبود نداد،