از دهه ۱۹۷۰ میلادی انتقاد نسبت به برنامه ریزی و نظریه های پایه آن به ویژه در بریتانیا شدت گرفت گرایش به جلب مشارکت مردمی در برنامه ریزی به همراه انتقادات شدید از نظام سیاسی- اقتصادی لیبرالیستی و نوکلاسیک سبب شد تا توجه برنامه ریزان به کارگیری نظریه کنش ارتباطی جلب شود.
کتاب “مواجهه با شهر”به همت منوچهر طبیبیان، نوید پور محمد رضا و حامد ولدخانی توسط انتشارات دانشگاه تهران (۱۴۰۰) در ۷۳۲ صفحه منتشر شد. این کتاب به نوعی قسمتی تاریخ شفایی شهر و شهرسازی معاصر ایران است.
برنامه ریزی شهری تصویرپردازی ذهنی ازشهرمطلوب نیست، بلکه به نوعی مداخله درشهرازطریق تنظیم فضاو فعالیت به منظور بهبود کیفیت زندگی ساکنان آنها است. به اعتقاد جان فریدمن، تفکر برنامه ریزی شهری، فرایندی مبتنی بر روش های علمی و تحلیل منطقی از شهر است.
