شهرهای فراگیر و تحول شهری جهانی

این کتاب دعوتی است به بازاندیشی شهر، نه از بالا، بلکه از نگاه کسانی که بیشترین بار نابرابری را در زندگی روزمره حمل می‌کنند. برای مباحثی چون عدالت پیاده، تجربه‌ی عابر، شهر انسانی و نقد پارادایم‌های رایج برنامه‌ریزی شهری، این اثر یک منبع مرجع و انتقادی جدی است.

ادامه مطلب

طراحی، معلولیت و تجسم: عدالت فضایی و دیدگاه‌های قدرت

ریگر در این کتاب نشان می‌دهد که بسیاری از فضاهای عمومی—از خیابان‌ها و پیاده‌روها گرفته تا مدارس، موزه‌ها، مراکز خرید و دانشگاه‌ها—بر اساس پیش‌فرض یک «بدن نرمال» طراحی شده‌اند؛ بدنی که سالم، سریع، بدون محدودیت حرکتی و بدون نیاز به مکث فرض می‌شود. نتیجه‌ی این رویکرد، حذف تدریجی و خاموش افرادی است که بدن‌شان با این هنجار هم‌خوانی ندارد.

ادامه مطلب

چیدمان فضا

پیاده‌محوری موفق، نه با افزایش عدد عابران، بلکه با کاهش رنج بدن‌ها سنجیده می‌شود. شهر خوب، شهری نیست که فقط «عبورپذیر» باشد؛ شهری است که ماندنی، قابل‌تحمل و عادلانه باشد. این دقیقاً همان جایی است که ذکاوت پیاده، گفت‌وگو با تکنیک چیدمان فضا را نه برای نفی آن، بلکه برای کامل‌کردنش ادامه می‌دهد.

ادامه مطلب

میدان پژوهش مشهد

کارخانه نوآوری مشهد ثابت می‌کند که ذکاوت، اگر فقط درون ساختمان محبوس بماند، به پوسته‌ای توخالی بدل می‌شود. نوآوری واقعی از خیابان آغاز می‌شود، از مسیرهای امن و قابل دسترس همگان، از حق تقدم بدن، از میدان‌هایی که مردم در آن مکث می‌کنند. این پروژه، فرصتی بود برای خلق یک میدان هوشمند پیاده‌مدار؛ فرصتی که در هیاهوی رزومه‌سازی مدیریتی از دست رفت.

ادامه مطلب

پروژه Eglinton Crosstown LRT چالش و مزیت

تراموا که درتورنتو به نام Streetcar نام برده می شود تاریخچه ای بس طولانی دارد که نشان دهنده رشد و توسعه شهر در بیش از یک و نیم قرن است. در این ارتباط می توان به ترامواهای اسبی (سوار بر اسب) که از سال ۱۸۶۱ که تنها دو مسیرکلیدی مانند بازار سنت لارنس و خیابان کینگ را به هم متصل می کردند، اشاره کرد. این ترامواها درابتدا کند بودند، اما سرعت و پیشرفت قابل توجهی نسبت به پیاده روی داشتند و باعث محبوبیت زیادی در بین استفاده کنندگان می شدند. اما نسل بعدی ترامواها برقی بودند که از سال ۱۸۹۱ رایج شدند. ترامواهای برقی نشان دهنده یک پیشرفت تکنولوژیکی بزرگ بود که امکان حمل و نقل عمومی سریعتر و کارآمدتر را برای شهروندان تورنتو فراهم کردند.

توسعه بندرجمعه (Friday Harbor) در شمال تورنتو

بندر جمعه از دهه ۱۸۹۰ مرکز تجاری، اجتماعی و فرهنگی جزیره سان جوان بوده و از ویژگی‌های جغرافیایی – یک خلیج محافظت‌شده با آب‌های عمیق و لنگرگاه خوب و منبع کافی آب شیرین برخوردار بوده است، بدین جهت زمینه برای ظهور یک مکان مناسب به‌عنوان مرکزی برای ایجاد یک شهرک چند منظوره تفریحی لوکس برای طبقه خاص را فراهم کرده است. دریاچه سیمکو بزرگترین حجم آبی جنوب انتاریواست. این دریاچه به عنوان یک منبع تفریحی مهم برای کلبه‌ها، ماهی‌گیران، کمپینگ‌ها و قایق‌رانان است. این دریاچه توسط سازمان منطقه دریاچه سیمکو حفاظت می شود.

پیاده راه High Line در شهر نیویورک

های- لاین یک پارک عمومی و پیاده‌راهی است که بر روی مجموعه‌ای از خطوط باربری که بالاتر از سطح خیابان در سمت غربی منهتن قرار دارند، ساخته شده است. زمانی که این مسیر راه آهن در سال ۱۹۸۰ متوقف شد، بحث هایی برای تخریب آن مطرح شد، اما عده ای مخالف این موضوع بودند و در نهایت با توجه به اینکه تاثیر مثبت این فضای عمومی جدید بر ارزش ساختمان‌های مجاور از قیمت زمینی که روی آن بالا رفته است