شهر

بیش از سه دهه است که بسیاری از شهرداری‌ها، خدمات خود را از حالت دستی و کاغذی، سنتی و حضوری به شهرداری الکترونیک و شهرداری هوشمند منتقل کرده‌اند. اما با گسترش هوش مصنوعی، برخی سازمان‌ها مدعی‌اند که خدماتشان «هوشمند» شده‌ است؛ حال آنکه در بسیاری موارد، مفاهیم به اشتباه استفاده می‌شوند یا درک دقیقی از تفاوت‌ها وجود ندارد. این پست به‌صورت توصیفی، تفاوت‌های بنیادین شهرداری الکترونیک و شهرداری هوشمند را تبیین می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه هوش مصنوعی می‌تواند نیروی پیشران نسل آینده خدمات شهری باشد و به چالش های پیش رو اشاره می کند. همچنین نمونه‌هایی از تجربه شهرهای پیشرو دنیا در استفاده از هوش مصنوعی ارائه می‌شود تا مسیر گذار برای مدیریت شهری روشن‌تر شود.

مسیرهای پیاده‌روی و به طور خاص پیاده‌روها از مهمترین عناصر زیرساخت شهری پایدار و قابل دسترس ساکنان شهرها هستند. شبکه پیاده‌روی با کیفیت و ایمن یکی از عوامل مهم تشویق به پیاده‌روی و کاهش استفاده از خودرو است. در این جهت بهبود داده‌های دقیق از پیاده‌روها، امکان شناسایی نقاط ضعف در زیرساخت پیاده‌روهای شهری را فراهم می‌کند تا شهرداری‌ها بتوانند نسبت به اولویت‌بندی بهتر برای تعمیر و نگهداری مسیرهای پیاده قابل دسترس همگان اقدام نمایند.

در چند دهه گذشته، جمع‌آوری اطلاعات پایه شهری در قالب بانک‌های اطلاعاتی (Database) همراه با نقشه‌های بزرگ‌مقیاس، ابزارهای اصلی برنامه‌ریزی و توسعه شهری محسوب می‌شدند. تحلیل این داده‌ها امکان تهیه مدل‌های پیش‌بینی جمعیتی، کاربری زمین، ترافیک و… را فراهم می‌کرد و بسیاری از طرح‌های جامع شهری با افق زمانی ۲۰ تا ۲۵ ساله بر همین مبنا تهیه و اجرا می‌شد.