علائم یا نشانه های حیاتی شهرها داده های جمع آوری شده از منابع مختلف معتبر هستند که “نبض” شهر یا محله های آن را به عهده می گیرند. این نشانه ها(معیارها) مبتنی بر جامعه تصویری از کیفیت زندگی و سلامت کلی هر شهر یا محله های آن است. علائم حیاتی به اعضای جامعه، تصمیم گیرندگان و سرمایه گذاران کمک می کند تا پیشرفت شهرها را در جهت نتایج مثبت و معنادار در سطح جامعه اندازه گیری کنند و نیازها را به روشهای خاص و قابل اجرا بسنجند.
برنامه ریزی شهری به عنوان یک تخصص از اوایل قرن بیستم ظهور کرد، به اعتقاد چارلز سیگل استاد دانشگاه پنسیلوانیای آمریکا و نویسنده کتاب «نابرنامه ریزی: شهرهای قابل زندگی و انتخاب های سیاسی»[۱]، این رشته زمینه تفکیک زمین و طراحی خیابان و آزادراهها را فراهم آورد. این اقدامات وضع بسیاری از شهرها در آمریکا را نه تنها بهبود نداد،
این کتاب توسط پروفسور سوزان اس. فینشتاین استاد دانشگاه هاروارد در سال ۲۰۱۰ در شش فصل و ۳۴۳ صفحه نوشته شده است و توسط دکتر محمد حسین شریف زادگان و خانم راضیه موسوی خورشیدی در سال ۱۳۹۹ ترجمه و انتشارات آگاه آنرا منتشر نموده است. با توجه به اشراف مترجمان بر روی موضوع کتاب، یک پیشگفتار نسبتا مفصل از طرف آنها در باب نظریه های موجود عدالت همراه با خلاصه ای از محتوای کتاب در قالب دیباچه برای خوانندگان ارائه شده است که به فهم موضوع کمک می کند.
