شهرهای ایران با مشکلات زیادی از جمله پیادهروهای ناایمن، موانع متعدد برای سالمندان و افراد کمتوان از جمله نبود سایه و مسیرهای خنک، رمپهای غیراستاندارد، کمبود فضاهای توقف کوتاه و نشستن روبرو می باشند. مزید بر این، نبود داده رفتاری قابل اعتماد در شبکه پیاده روهای شهری به این مشکلات می افزاید. از این رو ذکاوت پیاده میتواند یک ابزار تغییر مبتنی بر فهم و دید عابر از شهر باشد.
در مسیر رسیدن به «شهر همگان»، هوش مصنوعی نقطهی آغاز نیست؛ بلکه شتابدهندهای است که میتواند روند اصلاحات شهری را سریعتر، دقیقتر و عادلانهتر کند. اما هر فناوری، بر بستری عمل میکند که پیش از آن ساخته شده است. شهرهایی که از دموکراسی شهری، زیرساخت پیادهمحور و سنت مشارکت عمومی برخوردارند، مانند بسیاری از شهرهای اروپایی، بهطور طبیعی ظرفیت بیشتری برای استفادهٔ مؤثر از ابزارهای هوش مصنوعی در این زمینه دارند. در چنین شهرهایی AI نه تنها اطلاعات دقیق تولید میکند، بلکه میتواند به ارتقای کیفیت زندگی روزمره، برنامهریزی عادلانهتر و توزیع بهتر منابع شهری منجر شود.
تحرک منصفانه (Equitable Mobility) براین اصل تأکید دارد که همه افراد—صرفنظر از سن، توانایی جسمی، وضعیت اقتصادی–اجتماعی یا محل زندگی—باید به فرصتهای تحرک امن، قابل اعتماد و باکیفیت دسترسی داشته باشند. این مقاله، تحرک عادلانه را نه فقط یک مسئله حملونقل، بلکه موضوعی مرتبط با سلامت عمومی، عدالت اجتماعی و حق شهر میداند.
