شهرهای ایران با مشکلات زیادی از جمله پیادهروهای ناایمن، موانع متعدد برای سالمندان و افراد کمتوان از جمله نبود سایه و مسیرهای خنک، رمپهای غیراستاندارد، کمبود فضاهای توقف کوتاه و نشستن روبرو می باشند. مزید بر این، نبود داده رفتاری قابل اعتماد در شبکه پیاده روهای شهری به این مشکلات می افزاید. از این رو ذکاوت پیاده میتواند یک ابزار تغییر مبتنی بر فهم و دید عابر از شهر باشد.
روش پدیدارشناسی در رشتههای مختلفی مانند علوم اجتماعی، روانشناسی، و پرستاری کاربرد دارد و زمانی که هدف آن درک تجربهی مشترک افراد در مورد یک مفهوم باشد، از آن استفاده میشود. این روش به ما کمک میکند تا از قضاوتهای عجولانه پرهیز کرده و به درکی عمیقتر و بدون تعصب از پدیدههای اطرافمان دست یابیم. در این یادداشت موضوع پدیدار شناسی پیاده روی در زندگی روزمره به اختصار مورد بررسی قرار گرفته است.
دوران کرونایی سبب شد تا بیش از پیش متوجه نیاز مردم به استفاده از فضاهای باز و نیمه باز مانند حیاط خلوت ها و لابی ها شویم. اما وقتی که طبقه همکف ساختمانها، طبق ضوابط به پارکینگ اختصاص داده میشود، حق داشتن فضای عمومی را از ساکنین سلب کردهایم. اگر ضوابط به سمتی برود که این مشاعات جزو تراکم محسوب نشوند و سازندگان به ایجاد بیشتر این فضاها تشویق شوند، کیفیت زندگی مردم در صورت محدودیت دسترسی به فضاهای عمومی نیز افزایش مییابد.
