پیادهمحوری موفق، نه با افزایش عدد عابران، بلکه با کاهش رنج بدنها سنجیده میشود. شهر خوب، شهری نیست که فقط «عبورپذیر» باشد؛ شهری است که ماندنی، قابلتحمل و عادلانه باشد. این دقیقاً همان جایی است که ذکاوت پیاده، گفتوگو با تکنیک چیدمان فضا را نه برای نفی آن، بلکه برای کاملکردنش ادامه میدهد.
دربرنامهریزی شهری ایران، نگاه به پیادهروی همچنان در بند «شاخصهای کالبدی» باقی مانده است. عرض پیادهرو، نوع مصالح، کفسازی، شیب و رمپ هرچند ضروری است، اما تنها بخش کوچکی از «واقعیت پیاده» هستند. آنچه غایب است، تجربه زیسته و ادراکی عابرپیاده از جمله احساس امنیت، گسست حواس، آرامش، تعلق، مشارکت اجتماعی و کیفیت حرکت و جابجایی است.
در میان فضاهای عمومی، میدان، فضای باز کارآمدی است که در شهرسازی ایران جایگاه ویژهای داشته است. میدان های شهری
