این کتاب دعوتی است به بازاندیشی شهر، نه از بالا، بلکه از نگاه کسانی که بیشترین بار نابرابری را در زندگی روزمره حمل میکنند. برای مباحثی چون عدالت پیاده، تجربهی عابر، شهر انسانی و نقد پارادایمهای رایج برنامهریزی شهری، این اثر یک منبع مرجع و انتقادی جدی است.
ریگر در این کتاب نشان میدهد که بسیاری از فضاهای عمومی—از خیابانها و پیادهروها گرفته تا مدارس، موزهها، مراکز خرید و دانشگاهها—بر اساس پیشفرض یک «بدن نرمال» طراحی شدهاند؛ بدنی که سالم، سریع، بدون محدودیت حرکتی و بدون نیاز به مکث فرض میشود. نتیجهی این رویکرد، حذف تدریجی و خاموش افرادی است که بدنشان با این هنجار همخوانی ندارد.
دفتر برنامه ریزی منطقه ای با مسایل استراتژیک و و نحوه ارزیابی فنی و دفتر برنامه ریزی و دفترطراحی شهری با مسایل مربوط به شکل کالبدی شهر و موضوعات طراحی شهری سروکار خواهند داشت همچنین تاسیس 80 منطقه برنامه ریزی در سطح تهران که بتواند مکانیزمی برای مشارکت محلی در برنامه ریزی و کنترل رشد محله را فراهم سازد، پیش بینی شده بود. البته گروه هاروارد بر جذب و استخدام نیروی انسانی متخصص با حقوق و مزایای مشابه بخش خصوصی را شرط موفقیت سازمان مذکور می دانست.
