شهرهای ایران با مشکلات زیادی از جمله پیادهروهای ناایمن، موانع متعدد برای سالمندان و افراد کمتوان از جمله نبود سایه و مسیرهای خنک، رمپهای غیراستاندارد، کمبود فضاهای توقف کوتاه و نشستن روبرو می باشند. مزید بر این، نبود داده رفتاری قابل اعتماد در شبکه پیاده روهای شهری به این مشکلات می افزاید. از این رو ذکاوت پیاده میتواند یک ابزار تغییر مبتنی بر فهم و دید عابر از شهر باشد.
تجربه پیادهراه ۱۵ خرداد در قلب تاریخی تهران، یکی از پیچیدهترین پارادوکسهای مدیریت شهری ایران را به نمایش میگذارد. این پروژه که در ظاهر به عنوان یک موفقیت بزرگ در بازپسگیری فضا از خودرو و بازگشتِ سیلِ جمعیت به بازار تلقی میشد، در لایههای زیرین خود با بحرانهای جدیِ ایمنی، عملکردی و خدماتی روبروست.
مسئلهی بنیادین پروژه ۱۷ شهریور، طراحی آن بهمثابه یک «جزیرهی محصور» بود. پیادهراهی که به شبکهی حرکتی پیش و پس از خود متصل نباشد، همانند رگی است که دو سر آن بسته شده باشد؛ در چنین شرایطی، خون، یعنی جریان حرکت، زندگی و اقتصاد شهری در آن متوقف و دچار لختگی میشود. این در حالی است که پیادهمداری، ذاتاً پدیدهای شبکهمحور است و بدون همپیوندی، معنا و کارکرد خود را از دست میدهد.
